[Letër nga prindi adoptues]
Ana është shtatë vjeçe.
Ajo është vajza ime që kur ishte 8 muajshe.
Kush thotë se adoptimi i të sapolindurve është një shëtitje, gjë e lehtë sepse “foshnjat nuk kuptojnë asgjë fare dhe rriten me ju sikur të ishin fëmijët tuaj biologjikë”, nuk kuptojnë asgjë.
Ana ka një zbrazëti brenda, një vrimë, ajo e quan këtë “gjëja që kam mbi barkun tim dhe që më dhemb”.
Herë pas here ne flasim për të, ajo tani fillon ti bëjë pyetje vetes, të më drejtojë pyetje, dhe të kuptoj se nuk është normale dhe nuk është e bukur, që një nënë të braktisë fëmijën që ka lindur.
Kjo është një kohë e vështirë; ndoshta në shkollë ata folën për lindjet, ka disa shokë që janë duke u bërë me vëllezër, shohin nënat me barkun e madh, teksa dalin për të lënë shkollën.
Ndoshta dikush e pyeti atë për lëkurën e saj në ngjyrë çokollatë në një familje verdhacukësh.
Ndoshta thjesht po bëhet e vetëdijshme për historinë e saj si fëmijë i adoptuar.
Fakti është se kjo nuk është një periudhë e lehtë.
Në mbrëmje ndodh të jetë e trishtuar, shumë nervoze, e kuptoj që nuk është Annina ime e shpërqëndruar dhe çapkëne.
Por ka dy ditë që ajo është pasive, e heshtur, pa zë, nuk është ajo, zakonisht duhet ti kërkosh të mos flasë, dhe nëse ajo nuk flet, do të këndojë dhe nëse nuk këndon, do të vallëzojë.
Unë mendoj se ndoshta ajo po kalon gripin, për më tepër që jemi në dimër, i vendos termometrin por jo, ska temeperaturë, ajo është e freskët si një trëndafil, e pyes nëse ndihet e sëmurë apo ka dhimbje diku, nëse ka ndonjë siklet, por ajo më përgjigjet jo.
Pastaj ndodh.
Jam në banjo, në ato 5 minuta që kam për veten time gjatë ditës dhe hyn duke goditur derën, në lot.
Unë e pyes se çfarë ka, “Ana je sëmurë, çfarë ka ndodhur?”, Ajo nuk përgjigjet, ajo bërtet, ajo mund të më thotë vetëm se ajo ka një “gjë” brenda barkut të saj, pikërisht mbi barkun e saj, se nuk mund të shpjegojë se çfarë është , por kjo dhemb aq shumë.
Pastaj e lashë që të ulet në prehër, ashtu si kur ishte fëmijë që as në banjo nuk më linte të shkoja vetëm dhe i kërkoj të flas me mua, të hapet, jam këtu për këtë, unë jam nëna e saj, ajo nuk duhet të ketë frikë të flasë me mua .
Ana më sheh, me sytë e saj të mëdhenj plot shkëlqim, thotë “jo, nuk dua, unë vuaj dhe nuk dua që ti të frikësohesh për mua”.
Pastaj më vjen ndërmend, nuk e di se si, por më vjen në mendje. Më duhet ende të kuptoj se si ndodh që kur unë duhet t’i përgjigjem njerëzve të ashpër dhe të bezdisshëm pse nuk gjej kurrë fjalët e duhura, ndërsa kur duhet të flas me të, fjalët dalin nga vetja, spontanisht, pa qenë në gjendje t’i kontrolloj.
“Anna” i them “po ti nuk e di që kur Zoti na bën nëna, na jep secilës prej nesh një makinë larëse të zemrës?”
Ajo më vështron me habi “Makinë larëse të zemrës? Çfarë është kjo?”
“Po, Anina! Kur ne bëhemi nënat, në çfarëdo mënyre që bëhemi, ne marrim një makinë larëse të zemrës si një dhuratë, dhe unë gjithashtu kam timen!
Kur ti të ndihesh e trishtuar, kur pesha në barkun tënd të duket e padurueshme, ti hajde tek unë, hape portën në zemrën time, hidh brenda gjërat e këqija që të bëjnë të ndihesh e trishtuar dhe që të bëjnë të ndihesh mirë, unë pastaj i laj, i centrifugoj me aq shumë dashuri për ty, dhe do të shohësh të dalin prej aty vetëm qetësia dhe harmoni”.
“Me vërte??”
I buzëqesh “Po, Ana, me të vërtetë. Do të përpiqemi? Të hapim portën time?”
Ajo fillon, buzëqesh, pastaj fillon të qajë përsëri, këtë herë më fortë, shumë fortë, disa britma që të shqyejnë zemrën dhe ajo fillon të më flasë për të gjithë frikërat e saj: braktisja, terrori që mund të ndodhë nëse braktiset përsëri, refuzimi i nënës së saj biologjike për ta mbajtur atë me vete, trishtimi që nuk është pjesë e jetës së saj, fakti i pakuptueshëm që një nënë mund të mos e dëshirojë fëmijën e saj.
Flet dhe qan, flet dhe bërtet akoma më shumë.
Nuk mundem të mbaj kaq shumë dhimbje duke mbetur e palëkundur, nuk mund të buzëqesh më e qetë, janë psherëtima të padrejta për një vajzë 7 vjeçare, vajza ime po vuan tmerrësisht dhe unë duhet ta lë të shfryjë, por është e dhimbshme për të dyja ne, do doja të mos kishte ndodhur asgjë, që të kishte lindur prej meje, që të mos i duhej të përballej me kaq shumë ankth.
Filloj të qaj dhe unë, sa dhimbje, sa vuajtje në një trup të vogël vetëm 17 kilogram, nuk është e drejtë, aspak.
Ajo më sheh duke qarë, ngrin, duke më shikuar mua, trishtohet.
“Ja, e sheh, të bëra të qash dhe ty, nuk doja, e sheh?”
“Jo Annina, qetësohu… është vetëm uji i ndotur i makinës së larjes! Tani do kalojë çdo gjë dhe ne do jemi të lumtura përsëri!”
I buzëqesh, më buzëqesh.
Ngrihet,ngre hundën, ngrihet, qesh, merr një hap valleje, rrotullohet rreth vetes dhe ikën duke kënduar.
Jam e dërrmuar, ndihem 10 vite më e vjetër, sytë më janë bërë të purpurt dhe shpirtin e kam bosh, por makina ime larëse, për këtë mbrëmje, bëri një punë të mrekullueshme.
.
.
.
Nga shfaqja teatrale “Makina larëse e zemrës”.
Përktheu dhe përshtati: Dr. Manolita Hida
Psikologe Klinike,