Mbi temën e të ankuarit (shfryrjes) njerëzit ndahen në dy kategori: ata që besojnë se ankesa është një e drejtë që duhet ushtruar pa kushte (madje edhe me koston e shkatërrimit të veshëve të të tjerëve) dhe atyre që e shohin ankesën si një pengesë për të ndryshuar.
Sido që ju ta quani atë “shfryrje” ose “qaraman”, sot ne do të shembim mitet në lidhje me përfitimet e të shfryrit.
[1.] Nuk është e vërtetë se ankimi na bën të ndihemi më mirë
Ka një besim të zakonshëm se ankimi krijon një lloj efekt katartik-pastrues.
Ashtu si një zbutje e presionit, çrregullimi do të parandalonte diçka më të madhe, si një prishje nervore.
Por kjo nuk funksionon tamam si ashtu.
Ankesa, në vend të qetësimit të emocioneve negative, i ushqen ato.
Studime të shumta kanë treguar se kur njerëzve u kërkohet të ndërmarrin veprime të caktuara për lirimin e emocioneve negative (p.sh: ti gjuajnë me grushte jastëkve, përballja me ata që i bëjnë ata të ndihen të këqij, ose madje duke bërë një faull të keq gjatë një ndeshje futbolli) në vend që të reduktonin zemërimin e tyre, këto veprime e përforcuan atë.
Pse? Pjesë e problemit është përsëritja.
Ankesa shkakton që ngjarja negative të përsëritet vazhdimisht në mendjen tuaj.
Të rishikosh ato ngjarje në të cilat je lënduar, poshtëruar ose janë treguar mosmirënjohës, ushqen ndjenjat negative aq fort sa duket se kanë ndodhur sërish në jetën reale.
Së fundi ekziston problemi më i madh: ankimi nuk e zgjidh problemin fare.
Ndikon emocionet (në mënyrë negative, siç e kemi parë), por dobia e saj përfundon aty.
[2.] Ankimi i vazhdueshëm nuk do t’i bëjë njerëzit të interesuar për problemet tuaja
Disa mund të argumentojnë:
“Vajtimi me mua nuk do të më bëjë të ndihem më mirë, por të paktën do të tërheq vëmendjen e njerëzve, të cilët do të jenë të interesuar për mua dhe do të kujdesem për nevojat e mia”.
Ky arsyetim bazohet gjithashtu në një besim të gabuar, domethënë që njerëzit që zbulojnë pakënaqësinë e tyre mund të ngjallin butësi në të tjerët, ashtu si bëjnë foshnjat.
A e dinit se kur organizoheshin festat e ditëlindjes në vitet ’90 dhe lista e të ftuarve krijohej në një copë letre?
Kur nuk kishte ende Facebook, mundësia e krijimit të një evenimenti dhe ftimi i të gjithë miqve tanë me një njoftim të vetëm, ishte e zakonshme të bënim një listë të mysafirëve me një stilolaps dhe letër.
Rendi në të cilin njerëzit e ftuar dhe të përfshirë në listë kishte një rëndësi psikologjike në lidhje me marrëdhëniet që kishin me ato subjekte të ftuar.
Të gjithë ne gjithmonë kemi pasur një person që futet në vendin e fundit të renditjes, pothuajse sikur të mos pranojmë ta ftojmë.
Dhe kush ishte ai person? Ishte një gjë e keqe.
Ky person i cili dukej se kishte një atmosferë negative gati për të përfunduar çdo gjë që kishte ardhur në kontakt me të. Po
Është e lehtë të kuptohet pse vajtimi është kaq i bezdisshëm, deri në pikën e të qënit socialisht i neveritshëm.
Shkencëtarët besojnë se mbi-ankimi është një përzierje toksike e përqëndrimit në veten, gjendjen negative dhe pakënaqësinë, e cila mund të jetë ngjitëse dhe e përhapur me ata që na rrethojnë.
Ashtu si është e mundur të biesh në depresion nëse vjen në kontakt me një person në depresion pa pasur burime të mjaftueshme psikike, duke dëgjuar ankesat e paqëndrueshme për një kohë të gjatë, vë një tendosje në burimet tona njohëse dhe kjo na bën të ndihemi keq.
Qeniet njerëzore kanë tendencë për të shmangur çdo gjë që gjeneron emocione negative në to, dhe prandaj kuptohet se pse njerëzit që ankohen me shumë insistence përjashtohen nga shoqëria.
[3.] Vërejtje: Nuk po them që njerëzit që ankohen nuk duhet të dëgjohen!
Natyrisht nuk pretendojmë të shmangem njerëzit që shprehin shqetësimin e tyre sikur të ishin viktima të plagës.
Do të ishte kundër çdo gjëje në të cilën është themeluar Psikologjia.
Ajo që jemi duke u përpjekur të themi është se kjo është një çështje e bilancit.
Është e rëndësishme të kërkoni ndihmë në të tjerët kur ndiheni të lodhur, por vazhdimisht ankesa- sidomos për gjëra sipërfaqësore – shkaktojnë siklet në të tjerët dhe mund të zvogëlojnë shkallën e durimit që kanë për problemet tuaja.
Menaxhoni durimin e shokëve tuaj dhe vetëm kur keni nevojë vërtet për ndihmë drejtojuni atyre ose nuk do ti gjeni aty të jetë e nevojshme.
[4.] Ankimi nuk përmirëson trurin tuaj
Disa kohë më parë pamë lajme në internet se ankimi ishte i mirë për trurin, pasi ai do të krijonte lidhje të reja neuronale, duke gjeneruar efekte të shumta pozitive.
Çështja është se ky ishte një lajm i rremë.
Artikulli bazohej në një hulumtim të vërtetë, por u interpretua në mënyrë të çuditshme.
Ajo që kërkimet origjinale thoshin ishte se ngjarjet negative të përjetuara në vitet e para të jetës (siç janë dhuna fizike apo abuzimi seksual) mund të kenë efekt në tru dhe të modifikojnë strukturën e hipokampusit.
Sidoqoftë, të ankoheni te kolegët tuaj për shefin tuaj ose sa gra sipërfaqësore janë ato që nuk pranojnë të dalin me ju, nuk do të ndryshoj asgjë, nëse jo durimin e atyre që janë përreth jush do e çoj drejt fundit.
Përfundime
Pra, duke pasur parasysh të gjitha këto efekte negative të ankesave, a po ju këshillojmë që të qepni gojën dhe t’i mbani vetë problemet tuaja?
Jo saktësisht.
Ndonjëherë ankimi është jetik.
Le të mendojmë për të gjitha revolucionet që kanë ndodhur në shekujt e fundit dhe që kanë dalë nga një vajtim i thjeshtë i nisur nga një person i vetëm, i cili më pas shtrihet në të gjitha klasat shoqërore.
Mendoni për Martin Luther, i cili ishte i pari që u ankua për veprimtarinë spekulative të Kishës Katolike, e cila në shekullin e XVI kishte filluar të “shiste” hyrjen në Parajsë për ata që ishin të gatshëm të dhurojnë zotërimet e veta.
Nga pakënaqësia e tij u lind një revolucion i vërtetë që shkaktoi shumë ndryshime në anën e princave dhe të papëve.
Ajo që na intereson të kuptojmë është se marrja e masave për të bërë një ndryshim është shumë më e rëndësishme sesa ankesa në vetvete.
Të drejtat civile, përmirësimi i cilësisë së jetës dhe shumë gjëra të tjera nuk u arritën me ankesat e thjeshta.
Njerëzit, dikur shprehën shqetësimin e tyre, u mblodhën në organizata dhe u drejtuan drejt qëllimeve që kishin vendosur.
Ankesa është vetëm pjesa fillestare e procesit të ndryshimit dhe jo i vetmi hap që ju duhet të merrni, duke pritur diçka ose dikë që të vendosë ndryshimin në vendin tuaj.
Përktheu dhe përshtati: Stafi “Të Dëgjoj 366”
